8 Tem 2015

Şehir

İstanbul'da yaşamaya karar verdiğimde, sen çatı katı bir evde yaşa demişti bir arkadaşım.. ''Çatı Katı Kadınları diye de kitap çıkarırsın, a ismi de güzel oldu bak.'' demişti. Çatı katları güzel olur.. Şimdilerde pek görüşemiyorum kendisiyle, şehrin yoğunluğunu bahane ederek birbirimize en acımasızından. Çatı Katı Kadınlarından olamadım İstanbul'a gelişimin şu 2.5 yılında.. Tüm evlerim giriş katı oldu, bahçeye bakanlardan... Ya da apartman boşluğuna bakan odalar.. Şehirde yaşamanın acımasızlığı daha sert çarpsın diye suratınıza... Sabah olur, güneşi selamlamak istersiniz. Sonuç ? Perdeyi açtığınızda yan apartmanın soğuk çıplak duvarları selamlar sizi sabaha..

Belki de şehirde kısılıp kalmış insanların kaçışıdır giriş katı evler.. Bahçe olmayan şehirlerinde toprağa duyulan özlemi gidermenin adıdır balkona ekilen minik saksı dolusu çiçekler..

Şehirden toplanıp kaçmak lazımken şehrin kalabalıklığı yalnızlık korkumuzu gideriyordur belki
Belki  kaçamayışımız da bundan sebep.